Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Zarzuty wobec teorii Groosa

Ów wpływ zabawy na późniejszą działalność jednostki podkreśla szczególnie silnie teoria ćwiczenia przygotowawczego, opracowana przez Karolą Groosa. Jest to teoriateleologiczna, powstała na podłożu dążeń do powiązania psychologii z naukami biologicznymi. Biorąc za punkt wyjścia prawo celowości rządzące wszystkimi zjawiskami przyrody, Groos wyraża przekonanie, że celem zabawy jest ćwiczenie czynności przydatnych osobnikowi w życiu. U każdego gatunku są to nieco odmienne czynności: bawią się i młode zwierzęta, i dzieci, zabawy te różnią się jednak między sobą. Widocznie przedstawiciele każdego gatunku ćwiczą w okresie dzieciństwa swoiste działania instynktowne po to, aby je sprawnie wykonywać w okresie dojrzałości. Długie dzieciństwa wysoko zorganizowanych zwierząt daje im szansę dobrego przygotowania się do praktycznych zadań życiowych, takich jak wyżywienie, obrona, .zapewnienie-schronienia i dobór płciowy. Dzieciństwo istot ludzkich jest również „szkołą życia”. Bawiąc się beztrosko, dziecko ćwiczy bowiem te sprawności i umiejętności, które pozwolą mu potem przystosować się do warunków środowiska i realizować poważne zadania życiowe.

Przeciw teleologizmowi i biologizmowi teorii Groosa podnoszono Wiele zarzutów. Wywarła ona jednak duży wpływ na psychologię przede wszystkim dlatego, że uwydatniała rolę zabawy w rozwoju dziecka. Znaczenie zabawy dla kształtowania, psychiki dziecięcej, doceniano już poprzednio w pedagogice. Odkrycie zabawy jako swoistego rodzaju działalności przypisuje się właśnie pedagogowi niemieckiemu, Fryderykowi Froeblowi, który już w połowie XIX W. wyrażał pogląd, że swobodna aktywność dziecka w zabawie sprzyja rozwojowi jego uczuć, woli i charakteru, a jednocześnie zaspokaja tendencję do działania instynktowego, do sa- mowyrażania własnej psychiki.

Do koncepcji Froebla nawiązywał poniekąd w II połowie XIX w. psycholog amerykański, H. Carr, który ujmował zabawę jako „podnietę wzrastania”, niezbędną dla rozwoju układu nerwowego oraz narządów organizmu. Carr przypisywał także zabawie funkcję oczyszczającą, stąd jego teoria nosi nazwę teorii katarktycznej (od greckiego słowa ikatharsis – oczyszczenie). Pierwotne instynkty i popędy ludzkie mają charakter społeczny. Dziecko wyładowuje te popędy w zabawie, co osłabia ich destrukcyjny wpływ na późniejsze zachowanie. Tę ideę Carra podzielali psychologowie głębi, którzy upatrywali w zabawie nie tylko okazję do wyrażania nieuświadomionych dążeń, lecz także okazję do sublimacji instynktów,

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.