Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Zahamowanie rozwoju ekspresji plastycznej dzieci

Czy więc ów zanik swobodnej ekspresji plastycznej u dzieci w młodszym wieku szkolnym można uważać za prawo rozwojowe? Badania i eksperymenty prowadzone z dziećmi w tej dziedzinie zaprzeczają takiemu wnioskowi. „Test to nic innego, jak jednostronnie ukierunkowana ekspresja i percepcja” 23. Tę niekorzystną unifikację, będącą wynikiem nieprawidłowego oddziaływania wychowawczego, można przezwyciężyć, jeśli właściwie pokieruje się rozwojem tej sfery u dzieci. Można nawet zapewnić dalszy rozwój wyobraźni, świadomości plastycznej i postaw twórczych24. Zagadnienie to jest złożone i pozostaje w związku z rozwojem całej osobowości dziecka i jej kształtowaniem. Ogólnie i wstępnie stwierdzić można, iż warunki, w jakich wzrastają współczesne dzieci, oraz kierunek dydaktyczny i wychowawczy szkoły powodują „nacisk realizmu” w twórczości plastycznej dzieci w młodszym wieku szkolnym, obniżenie poziomu ekspresji plastycznej, odrzucenie elementów fikcji, zunifikowanie środków wyrazu oraz zanik chęci do rysowania. Zjawisko to nie jest prawem rozwojowym. Dzieciom, a uczniowie kl. I-IV jeszcze są nimi, udają się formy aktywności plastycznej, jeśli są przyjemnością i równocześnie przygodą. Taki charakter miały rysunki dzieci przedszkolnych: może on przetrwać i w młodszym wieku szkolnym, jeśli stworzy się po temu odpowiednie Warunki.

Zahamowanie rozwoju ekspresji plastycznej dzieci w młodszym wieku szkolnym tłumaczyć można nie tylko działaniem metod dydaktyczno-wychowawczych szkoły i zjawiskami w życiu społecznym dzieci. Jedną z istotnych przyczyn tego stanu rzeczy jest m.in. i to, że w wieku przedszkolnym rysunek był dla dziecka jedynym graficznym środkiem wyrazu. Natomiast z wkroczeniem w wiek szkolny, zwłaszcza w okresie zdobywania umiejętności czytania i pisania, nie tylko wysiłek, ale i zainteresowania dzieci skupiają się na nowej dla nich formie wyrażania się. Właśnie w kl. III i IV, kiedy obserwuje się już wyraźny zanik spontaniczności w rysunku i jego schematyzację, można mówić o opanowaniu przez dzieci techniki czytania i pisania, co stwarza nowe możliwości wyrazu, oddziałując hamująco na rozwój ekspresji plastycznej. Za taką .interpretacją przemawiają też zaobserwowane w pewnych sytuacjach wypadki ponownego „wybuchu” aktywności plastycznej i jej wyraźnego rozwoju u dzieci z ostatnich klas młodszego wieku szkolnego, u których już obserwowało się zanik zainteresowania dla rysowania i malowania: dzieci, przeniesione ze szkoły o własnym języku macierzystym do szkoły obcokrajowej i obcojęzycznej, nie mając jeszcze możliwości porozumiewania się z rówieśnikami i nauczycielami, zaczynały intensywnie rysować samorzutnie i intensywnie rozwijać swoje umiejętności w tej dziedzinie. Oczywiście, „siłę napędową” tej aktywności stanowiła w tych wypadkach bardzo żywa w młodszym wieku szkolnym potrzeba uzyskania akceptacji społecznej rówieśników. Z braku możliwości słownego wy-‚ razu dzieci nawiązywały kontakt społeczny, na którym im zależało, za pomocą swego wytworu i za jego pośrednictwem, i pracowały nad tym, aby ten kontakt .utrzymać i pogłębić.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.