Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Zabawy tematyczne dzieci starszych

Dzieci trzymają się ustalonego tematu, nie zmieniając go w toku podjętej już zabawy, co zdarza się często u dzieci młodszych, u których stereoty- powość czynności wiąże się z małą pomysłowością. Dziecko we wczesnej iazie wieku przedszkolnego nie potrafi też skoncentrować przez dłuższy czas uwagi na zabawie jednorodnej. A. P. Usowa5 stwierdziła, że stałość zabaw na dany temat wzrasta z 10 – 15 minut w najmłodszej grupie do 40 – 50 minut w grupie najstarszej. Dzieci 6- i 7-letnie podejmują niekiedy ten sam temat zabawy w ciągu kilku dni, potrafią go wytrwale kontynuować i rozwijać.

W zabawie tematycznej bierze wraz z wiekiem udział coraz więcej dzieci. Początkowo takie zabawy są przeważnie indywidualne lub też {w domu) z udziałem osób dorosłych. Przejście od zabawy samotnej do wspólnej i zespołowej zależy od warunków, w jakich dziecko się bawi. Jednakże nawet w przedszkolu, które sprzyja rozwojowi zabaw w zespole, formy te kształtują się stopniowo. Usowa zauważyła, że już dzieci 3-letnie łączą się w małe grupki (2-3 dzieci), lecz grupki te są bardzo nietrwałe (ok. 5 minut dzieci bawią się razem, po czym.grupa rozpada się). Dzieci 4- i 5-letnie łączą się w grupki 2 – 5-osobowe, które bawią się razem blisko godzinę, jakkolwiek w 50% przypadków utrzymują się one w pełnym składzie tylko przez ok. 15 minut. Zespoły dzieci 6- i 7-letnich są bardziej liczne, a ich zabawy trwają znacznie dłużej.

Przebieg i struktura zabawy zależy nie tylko od jej tematu, lecz także od wieku i poziomu rozwoju umysłowego dzieci. W początkowym okresie dzieci odtwarzają częściej zewnętrzne, powierzchowne elementy czynności i zajęć dorosłych, nie ujmują jeszcze istotnych momentów ich działalności zawodowej. Charakterystyczne dla wczesnej fazy jest też włączanie w przebieg zabawy wielu czynności motorycznych i manipulacyjnych. Tak np. w zabawie w konduktora na pierwszy plan wysuwa się dziurkowanie „biletów”, wkładanie, ich i wyjmowanie z torby przewieszonej przez ramię: przy zabawie w pociąg głównym ogniwem staje się naśladowanie ruchu pojazdu, odgłosów lokomotywy itp. W zabawach dzieci starszych czynności tego rodzaju wchodzą na plan dalszy. Dziecko rozumie już lepiej sens zajęcia odtwarzanego w zabawie, wyodrębnia też więcej jego charakterystycznych elementów, co pozwala na urozmaicenie przebiegu zabawy a zarazem na zapewnienie ciągłości logicznej poszczególnych jej ogniw. W zabawie w lekarza młodsze dzieci ograniczają się np. do stwierdzania „choroby” i leczenia jej za pomocą „zastrzyku”, starsze – stosują urozmaicony repertuar czynności przygotowawczych (rejestracja pacjenta), zasadniczych (badanie lekarskie połączone z „wywiadem”) i finalizujących akcję (wypisywanie „recepty”, pouczenia, zabiegi itp.).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.