Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Wiek niemowlęcy – kontynuacja

Ta solidna i poszerzona baza empiryczna pozwala na odkrywanie coraz to nowych „kompetencji” dziecka, począwszy od pierwszych dni jego życia, i skłania do nieco odmiennego poglądu na charakter czynności przystosowawczych noworodka, w którym niegdyś upatrywano jedynie twór niedokończony pod względem neurologicznym, istotę całkowicie bezradną, zależną w pełni od otoczenia, odbierającą świat jako chaos niewyraźnych bodźców. Wiele współczesnych teorii rozwoju podkreśla, że dziecko jest od urodzenia aktywne, a jego stosunki z osobami z najbliższego otoczenia nie są jednostronne, lecz cechuje je wzajemność (Kessen, 1963).

Te zmiany w koncepcji niemowlęcia staramy się ukazać w naszym opracowaniu. Oczywiście, ze względu na ograniczoną objętość podręcznika możemy podać tylko najważniejsze informacje o małym dziecku- uwaga ta dotyczy zarówno wieku niemowlęcego, jak też okresu poniemo- wlęcego. Warto nadmienić, że w psychologii amerykańskiej niemowlęctwo (infancy) obejmuje nie tylko pierwszy r.ż. dziecka, lecz okres od urodzenia do 18 mieś., a Piaget zamyka okres inteligencji sensoryczno-moto- rycznej w dwóch pierwszych latach życia dziecka. W większości propozycji dotyczących podziału rozwoju psychicznego na stadia wyodrębnia się jednak okres od 0 do 12 mieś., co wydaje się uzasadnione z uwagi na zakończenie przez dziecko roczne określonego etapu rozwoju psychomotorycznego: uwieńczeniem tego etapu jest przyswojenie przez dziecko typowych dla człowieka form lokomocji i początki porozumiewania się z otoczeniem za pomocą słów. Te oraz inne jeszcze osiągnięcia wieku niemowlęcego, jak również sposoby, za pomocą których dziecko do nich dochodzi, będą przedmiotem naszych dalszych rozważań.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.