Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Ustalanie fenotypu ALL

Po ustaleniu, za pomocą morfologicznej oceny mielogramu (by określić patologiczne komórki jako limfoblasty lub mieloblasty), określa się fenotyp ALL. Ustalony fenotyp pozwala wyodrębnić grupy mniejszego i większego ryzyka nawrotu. Ustala się cały szereg wskaźników, których obecność lub brak ma wartość rokowniczą.

Lepsze rokowanie jest w przypadku dzieci między 2 a 10 rokiem życia. U dzieci poniżej 2 roku życia, dochodzi do częstych powikłań infekcyjnych i krwiotocznych, a częstsze zajęcie o u n zwiększa hiperleukocytoza i orga- nomegalia: poza tym białaczka u niemowląt trudniej poddaje się terapii. Również dzieci powyżej 10 roku życia gorzej rokują, częściej jednak jest to bardziej pomyślny przebieg niż u niemowląt. Przy tym gorsze rokowanie jest u chłopców, także przez fakt możliwości późnych nawrotów w jądrach. Także pozaszpikowe umiejscowienie choroby (np. w ośrodkowym układzie nerwowym) jest źle rokującym czynnikiem. Najważniejszym wykładnikiem złej prognozy jest wstępna hiperleukocytoza blastyczna powyżej 50 tys. komórek w milimetrze sześciennym, zwłaszcza przekraczająca 100 tys. komórek w milimetrze sześciennym.

Radwańska (1992 s. 282 i nn.) wskazuje również na badania immunologiczne, które określają rokowania leczenia. Źle rokuje T-ALL, które charakteryzuje się bardzo agresywnym przebiegiem, znaczną leukocytozą, zajęciem śródpiersia, tendencją do nawrotów mózgowych. Wykazują one częstą penetrację w głąb mózgu i występowanie objawów ogniskowych w porównaniu z rozsianym zajęciem opon w innych postaciach ALL. Rokowanie B- ALL jest szczególnie złe. Dzieci z „pre-B-ALL” gorzej poddają się leczeniu w porównaniu z „wczesną pre-B-ALL.”

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.