Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

SZTUKA SAMOOBRONY

Chociaż w oczach psychoanalityków człowiek jest istotą niedoskonałą, nie jest on istotą bezbronną. W przypadku powstania konfliktów, których nie umie rozwiązać, i frustracji, która wywołuje lęk, napięcia emocjonalne czy poczucie winy, stosuje on pewne mechanizmy obronne, których zbiór tworzy system obronny „j a”. Mechanizmy te zostały wykryte przez Freuda. Jednak współczesne badania kliniczne i eksperymentalne pozwoliły spojrzeć na nie bardziej realistycznie, pozwoliły wyeliminować wiele mitów i złudzeń co do przebiegu samoobrony. Teoria mechanizmów obronnych jest jednym z tych nielicznych osiągnięć psychoanalitycznych, które są rzadko kwestionowane i które zostały zaakceptowane przez większość współczesnych psychologów.

Czym jest mechanizm obronny? Najczęściej przyjmuje się, iż stanowi on pewną nawykową metodę radzenia sobie z konfliktami. Nie jest on zaprogramowany przez naturę, lecz jest wynikiem procesu socjalizacji. Fakt ten wywołał u niego lęk. Dręczyły go głębokie wyrzuty sumienia i poczucie winy. Wyparcie tych upokarzających zdarzeń ze świadomości (całkowite zapomnienie o nich) pozwoliło wyeliminować przykre stany emocjonalne i przywrócić pewność siebie.

Represja jest formą wyuczoną i można ją dość ściśle opisać w terminach behawiorystycznych. Myśli o niepowodzeniach, czyli wewnętrzna reakcja człowieka, wywołują lęk, który stanowi pewną formę wzmocnienia negatywnego (kary). Pojawienie się takiej myśli jest sygnałem czy zwiastunem kary (lęku). Chcąc uniknąć jej człowiek przestaje myśleć o przykrych zdarzeniach, wypiera je ze świadomości. Represja jest wewnętrzną reakcją pozwalającą usunąć lęk. Chociaż Skinner prawdopodobnie nie zgodziłby się z taką interpretacją zjawiska wyparcia, wydaje się, że pozwala ona lepiej zrozumieć ten mechanizm samoobrony.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.