Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Stosunki międzyludzkie

Zgodnie z ich poglądami człowiek jest unikalną całością, której nie można sprowadzić do poszczególnych elementów, takich jak reakcje, myśli, emocje czy potrzeby. Osoba składa się z dwóch podsystemów, czyli z „ja” (selj) i z „organizmu” (organism), które stanowią jedność i przypominają dwie strony tej samej monety (notabene psychologowie humanistyczni w zasadzie nie wprowadzają pojęcia „osobowość” do swoich prac). Ludzie działają w świecie zewnętrznym, mającym również charakter całościowy i integralny. W naturalnych warunkach jednostka i świat społeczny tworzą jednolity system.

Jednak w rzeczywistych sytuacjach, w których stosunki międzyludzkie są napięte i wrogie, w których istnieją biurokratyczne naciski, w których systemy wychowawcze są autokratyczne, osoba nie zawsze może rozwijać się jako harmonijna całość, nie może więc żyć zgodnie ze swoją naturą. Często powstają sprzeczności i konflikty między różnorodnymi rolami pełnionymi przez człowieka, między jego autentycznym „ja” a wymaganiami stawianymi przez innych, między prawdziwymi przekonaniami a fasadą. Ludzie czasem mówią: „Jestem zbiorem luster, które odbijają to, czego otoczenie chce ode mnie”, „Ciągle gram obce mi role”, „Nie mogę być sobą”. Wypowiedzi te wskazują na to, że przestali oni być unikalną całością, że stali się zbiorem właściwości, ról i sprzecznych wymagań. Osoby, których jedność została zaburzona, które straciły swoją tożsamość, działają mało efektywnie: są pełni lęku i niepokoju: często wymagają pomocy psychoterapeuty.

Psychologowie humanistyczni podkreślają, że człowiek, który chce żyć zgodnie ze swoją naturą, który chce być autentyczny, niezależny i zadowolony, musi stanowić harmonijną całość, której podstawowe składniki – „ja” oraz „organizm”, stworzą spójny system, zwany osobą.

Psychologowie ci uważają, że podstawową właściwością natury ludzkiej jest rozwój, uwarunkowany przez czynniki wewnętrzne. Siły decydujące o jego przebiegu tkwią w człowieku, a nie poza nim. Zwolennicy tego poglądu nie tyle interesują się tym, jaki jest człowiek, ale tym, jak on staje się człowiekiem. Rogers powiedział kiedyś, że osoba to nie stała struktura, ale ciągły proces: „person as a pro- cess”. 20 Rozwój naszego „ja” i „organizmu” jest zjawiskiem przyjemnym i fascynującym: dodaje życiu uroku. Ale jednocześnie wymaga wysiłku i odwagi. Tworzenie nowych, bardziej dojrzałych sposobów zachowania i odrzucanie starych wiąże się z odpowiedzialnością i wytrwałością.

W naturalnych warunkach osoba nie zawsze może rozwijać się swobodnie i harmonijnie, nie zawsze wykorzystuje swoje prawdziwe możliwości. Wrogie i napięte stosunki interpersonalne, anachroniczne metody nauczania, błędne wyobrażenie o samym sobie – często utrudniają kształtowanie się autentycznej osoby, jej kompetencji i unikalnego systemu wartości. Człowiek, którego rozwój został zablokowany, nie jest osobą w pełni zdrową.

Według Maslowa, Rogersa i ich uczniów rozwój uwarunkowany wewnętrznie jest najważniejszą właściwością natury ludzkiej i świata, jest darem, który człowiek nie zawsze umie wykorzystać.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.