Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Stadium sensomotorycznego zachowania dziecka

W ujęciu Piageta, rozbudowa owych niepełnych, wstępnie zaprogramowanych mechanizmów spostrzegania kształtów i uczenia się mowy w następstwie interakcji ze środowiskiem stanowi po prostu jeszcze jeden przykład ilustrujący dynamiczny charakter równoważenia, do jakiego dochodzi wówczas, gdy istniejące struktury wiedzy asymilują nową informację, z którą się stykają i w wyniku akomodacji rozwijają się, co prowadzi do wyższego poziomu poznania, czyli inteligencji.

Od chwili narodzin dziecko przejawia postawę całkowicie egocentryczną, czyli postawę koncentracji na sobie: dopiero dzięki społecznemu doświadczeniu, nabywanemu poprzez’ stałą eksplorację swego środowiska, staje się zdolne poznać fakt, iż istnieją także inne niż jego własny punkty widzenia. Na etapie sensomotorycznym dziecko, oprócz tego, że jest skoncentrowane na sobie, zorientowane jest na przedmioty. W rzeczywistości dopiero przed samym końcem tego etapu dziecko wie, że przedmioty istnieją niezależnie od tego, czy podejmuje ono wobec nich jakieś działania, że nie są częścią jego samego, że cechuje je stałość, tzn. istnieją nadal nawet wówczas, gdy nie może ono ich dostrzec. Piaget sądzi, że przedmioty stanowią decydującą część środowiska małego dziecka, ponieważ dzięki sensorycznym i motorycznym interakcjom z przedmiotami ze swego otoczenia – interakcjom związanym z czasem, przestrzenią i przyczynowością – zaczyna ono tworzyć (konstruować), a nie tylko po prostu wchłaniać, własną, jedyną w swoim rodzaju wiedzę o świecie. Według Piageta zachowanie poznawcze, czyli inteligencja, zaczyna się tworzyć dzięki działaniom fizycznym, najpierw poprzez czynności całkowicie skoncentrowane na własnym ciele, później za pomocą działań, które włączają w swą sferę przestrzeń zewnętrzną, niezależną od własnego ciała.

O ile we wczesnej fazie stadium sensomotorycznego zachowanie dziecka nie świadczy o posiadaniu przez nie wiedzy o związkach przyczynowo- -skutkowych, o tyle pod koniec tego etapu wyraźnie widać, że wie ono, iż jego działania mają swe następstwa. Piąget określa to jako logikę działania: jest to początek myślenia. Dziecko wie np. że potrząsanie grzechotką powoduje ciekawe dźwięki i że odwinięcie cukierka z papierka przyniesie coś smakującego słodko. Eksperymentowanie z przedmiotami umożliwia mu praktyczne poznanie ich właściwości. Jednak, jak wykazali Ginsburg i Opper (1969), wszystkie te umiejętności mają charakter konkretny i ograniczają się do przedmiotów aktualnie obecnych. W okresie sensomotorycznym dziecko potrafi organizować swą rzeczywistość w kategoriach ogólnych (poznawczych) schematów działania: wchodzi tu w grę organizacja w kategoriach czasu, przestrzeni, przyczynowości oraz – co najważniejsze – przedmiotów stałych, do których należy i ono samo. Cały ten rozwój wiedzy przebiega w płaszczyźnie praktycznej: w ostatecznym rachunku obejmuje wyłącznie działania zewnętrzne24.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.