Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

ROZWÓJ RUCHÓW RĄK U DZIECKA

W stosunku do niemowlęcia określenie „manipulacja” wyczerpuje całokształt ruchowych czynności rąk, natomiast w stosunku do dziecka w wieku poniemowlęcym termin ten jest stanowczo za wąski. Dziecko w tym okresie manipuluje wprawdzie nadal przedmiotami codziennego użytku oraz Zabawkami: postukuje nimi, obmacuje je, rzuca i przekłada, zamyka i otwiera pudełeczka, wkłada przedmioty drobne do większych naczyń itp., ale czynności te nie wyczerpują wszystkich form jego działalności, a co ważniejsze-nie są już dla tego okresu najbardziej charakterystyczne. Na okres poniemowlęcy przypadają bowiem „narodziny” zabaw właściwych i uaktywnienie dziecka w zakresie czynności codziennych.

W 2 roku życia wzrasta precyzja ruchów wykonywanych palcami rąk, co oczywiście jest możliwe jedynie dzięki zestrojeniu ruchów rąk ze spostrzeżeniami dziecka, czyli dzięki koordynacji wzroko- wo-ruchowej. Dziecko uczy się coraz lepiej dostosowywać swoje ruchy do kształtu przedmiotów, ich. wielkości, oddalenia itp. Dzięki owej koordynacji kinestetyczno-dotykowo-wzrokowej potrafi np. ustawiać klocki jeden na drugim i budować w ten sposób coraz wyższe „wieże”, umie wkładać pastylki do buteleczki o stosunkowo wąskiej szyjce, uczy się wykonywać takie czynności, jak odpinanie i zapinanie guzików itp.

Niektóre z tych czynności są mniej, inne bardziej „wymierne”. W wielu wypadkach wzrastającą sprawność ruchową dziecka można opisać jedynie jakościowo. Rozwój ruchowy dziecka można jednakże starać się ująć w badaniach ilościowo, głównie dla scharakteryzowania wzrostu sprawności ruchowej w tych wypadkach, w których trudno to uczynić za pomocą opisu ogólnego i jakościowego. Nie powinno się jednakże poprzestać wyłącznie na charakterystyce ilościowej. Często bowiem w najbardziej skrupulatnie wyliczonych cyfrach ginie specyfika zmian jakościowych, istotnych dla poszczególnych faz rozwoju ruchowego dziecka.

Precyzję-ruchów małego dziecka możemy pośrednio obliczać za pomocą zadań, do których wykonania jest ono zdolne. Wygodnym wskaźnikiem jest np. piętrzenie klocków. Jeśli dziecko ustawia klocek na klocku niedokładnie, nierówno, a ruchy jego są niedostosowane ani do odległości, ani do wymiarów elementów konstrukcyjnych – „wieże” bardzo szybko się przewracają, nie osiągając pokaźnej wysokości. W miarę wzrostu precyzji i koordynacji ruchowej liczba ustawionych jeden na drugim sześcianów wzrasta. Dziecko w wieku 15 mieś. nakłada jeden klocek na drugi, w 18 mies.ż. większość dzieci potrafi ustawić wieżę z 3 klocków, w 21 mieś. ż. – z 5, w 24 mies.ż. – z 6, a w 30 mies.ż. co najmniej z 8 klocków (Brunet, Lezine, 1951). Dzieci w wieku poniemowlęcym potrafią też odwzorowywać proste budowle z klocków, np. „pociąg” lub „mostek”.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.