Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Rozwój ontogenetyczny u dzieci

Również i te dane nie mają charakteru ogólnych norm rozwojowych. Zwraca jednak w nich uwagę – i to jest chyba prawidłowość ogólna – oprócz postępującego wraz z wiekiem dzieci doskonalenia funkcji, szczególnie intensywne tempo zwiększania się liczby trafnych wyborów w 3 roku życia.

Analizując rodzaje zachowań wchodzących w grę przy wykonywaniu reakcji odroczonych możemy również stwierdzić zmiany rozwojowe. Aby reakcja ruchowa była prawidłowa, musi być dobrze ukierunkowana i wykonana. Ze względu na warunki eksperymentu wykonanie reakcji odroczonej jest możliwe jedynie po okresie odroczenia, natomiast ukierunkowanie reakcji następuje niekiedy już w trakcie działania bodźca, a niekiedy później. W przypadku pierwszym następuje odroczenie jedynie wykonania reakcji już ukierunkowanej, w przypadku drugim – odroczenie nie tylko wykonania, ale również ukierunkowania reakcji.

Jako wcześniejsze w rozwoju ontogenetycznym stwierdza się u dzieci odroczenie tylko wykonania reakcji. Dzieci najmłodsze w trakcie działania bodźca wyznaczają często kierunek reakcji pozycją swego ciała, którą utrzymują w okresie odroczenia aż do momentu wykonania reakcji. W późniejszych fazach rozwoju dziecko potrafi również odraczać ukierunkowanie reakcji, w okresie odroczenia może zmieniać pozycję swego ciała i tracić z pola widzenia miejsce, w którym ukryty jest przedmiot (Emmer- son, 1931).

Wskazane wyżej rodzaje zachowań wiążą się z rodzajami podniet, na które dziecko potrafi odraczać swoje reakcje..Początkowo dziecko reaguje na położenie przedmiotu, a dopiero w okresie późniejszym może odraczać swoje reakcje na cechy nie związane z położeniem, jak barwa, kształt, wielkcść.

Dobrą ilustracją omawianej zależności są wyniki uzyskane w badaniach przez Millera (1934). Badał on dzieci w wieku od około 1 roku do 13 lat, przeciwstawiając barwę położeniu przedmiotu. Do jednego z dwu pudełek różnej barwy (czerwone i żółte) chowano na cezach dziecka zabawkę. Następował 10-sekundowy okres odroczenia, w czasie którego pudełka były zasłonięte, po czym zasłonę usuwano i zachęcano dziecko do odnalezienia zabawki. Po dwu prawidłowych reakcjach stosowano próby krytyczne, w których za zasłoną zmieniano w okresie odroczenia położenie pudełek. W próbach krytycznych wszystkie reakcje były wzmacniane, zabawki znajdowały się w obydwu pudełkach: dziecko nie wiedziało o tym.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.