Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

ROZWÓJ MOWY U DZIECI UPOŚLEDZONYCH UMYSŁOWO CZ. II

Terapia Musica Medica i Musica Lingua była niezwykle atrakcyjna dla objętych nią dzieci. Bardzo chętnie w niej uczestniczyły, same domagały się kolejnych seansów. Już sam widok terapeuty wzbudzał w nich pozytywne skojarzenia. Ponadto dzieci nie zakwalifikowane do badań także były zafascynowane terapią i prosiły, aby im też pozwolono posłuchać. Nierzadko same próbowały zdjąć badanym dzieciom słuchawki z uszu, by włożyć je sobie. Być może świadczy to o intuicyjnym wyczuwaniu przez nie wartości terapii. Jeśli ich samopoczucie poprawiało się, doświadczały wielu potrzebnych im, a jednocześnie przyjemnych bodźców, to z pewnością dążyły do powtórzenia tej sytuacji. Dlatego też mogły one dodatkowo uczestniczyć w seansach, na zasadzie całkowitej dobrowolności.

Podczas terapii dzieci uspokajały się, relaksowały. Obniżało się napięcie ich mięśni, a oddech stawał się wyrównany. Często uśmiechały się w czasie słuchania muzyki, a po zakończeniu okazywały zadowolenie w sposób werbalny bądź niewerbalny. Ponadto zaobserwowano znaczne skupienie podczas trwania seansów terapeutycznych, następował wzrost koncentracji uwagi. Dziecko, które nie potrafiło wytrzymać nawet krótkiej chwili bez wydawania niekontrolowanego potoku słów, podczas seansu terapeutycznego milczało, koncentrując się na tym, co słyszało i czuło.

Wyniki badań w pełni potwierdzają słuszność postawionej uprzednio hipotezy. Terapia Musica Medica i Musica Lingua korzystnie wpłynęła na rozwój mowy dzieci upośledzonych umysłowo, zwłaszcza na zwiększenie zasobu słów na poziomie czynnym i biernym. W każdym przypadku nastąpiła poprawa funkcjonowania badanych dzieci pod względem rozwoju mowy. Najwyższym uzyskanym wynikiem było zwiększenie się zasobu słownictwa na poziomie czynnym aż o 16%, a poziomu mowy biernej o 10%. Są to bardzo znaczące wyniki, zwłaszcza jeśli pod uwagę weźmie się fakt, że terapia trwała tylko trzy miesiące. Rozwój mowy jest procesem długotrwałym, dlatego też jego rewalidacja powinna być także odpowiednio rozłożona w czasie.

Ponadto podczas terapii zaobserwowano trudne do zmierzenia reakqe typu: wokalizowanie u dzieci nie mówiących lub „rozgadywanie się” u dzieci mówiących. Następowały one wkrótce po zakończeniu seansu terapeutycznego i miały charakter spontanicznego ożywienia aktywności słownej badanych dzieci.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.