Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Różnorodność zadań poprzedzających zadanie testowe

Nie tylko wysoki stopień opanowania materiału początkowego, lecz również różnorodność zadań poprzedzających pomiar transferu jest czynnikiem zwiększającym efekt transferu pozytywnego. Do takich wnicsków upoważniają dane przedstawione przez Duncana (1958). Pozwalają one bowiem porównać transfer w zakresie czynności spostrzeżeniowo-motorycznych występujący przy wykonywaniu różnej ilości ćwiczeń poświęconych jednemu lub wielu zadaniom. Zadanie polegało na przesuwaniu, dźwigni aparatu do jednego z 13 pomieszczeń na widok określonego bodźca percypowanego wzrokowo. Jako bodźce stosowano sylaby bez sensu, figury geometryczne, litery i różnorodne elementy.

Różne grupy osób badanych wykonywały codziennie po 20 prób w 1, 2, 5 albo 10 zadaniach przez 2, 5 albo 10 dni. W eksperymentach występowały dwie zmienne: ilość zadań i ilość prób wykonywanych przez osoby badane. Rezultaty badań wskazują, że wielkość transferu zwiększała się w miarę wzrostu liczby zadań wykonywanych przez osoby badane przed pomiarem transferu. Najwyższy transfer obserwowano w sytuacji, gdy osoby badane wykonywały codziennie po 10 nowych zadań. Przy tej samej liczbie ćwiczeń w zakresie jednego zadania transfer był najmniejszy. Zależność tę obserwowano w ciągu 10, 5 i 2 dni ćwiczenia.

Wzrost liczby prawidłowych reakcji jako rezultat zmienności zadań był najbardziej wyraźny, gdy liczba zadań zwiększała się od 1 do 2, a nieco mniejszy, gdy liczba zadań zwiększała się od 5 do 10. Wyniki badań przeprowadzanych przez innych autorów (Ellis, 1960) potwierdzają pozytywną rolę różnorodności zadań początkowych w rozwiązywaniu problemów. Wykazują one również, że transfer występuje w najwyższym stopniu, gdy rozwiązanie zadania testowego poprzedza rozwiązanie różnorodnych zadań, z których każde zostało w wysokim stopniu opanowane.

Inne czynniki. Wielkość, a być może i kierunek transferu zależą jeszcze od wielu innych czynników. Badania Craiga (1953), Thorndike’a (1950), Ellis (1966) nasuwają przypuszczenie, że przenoszenie wprawy w większym stopniu występuje u osób bardziej inteligentnych niż u mniej inteligentnych. Opierając się na badaniach Spence’a (1964), możemy wnioskować, że mctywacja jest także czynnikiem wywierającym wpływ na transfer.

Pewne dane świadczą również o tym, iż transfer występujący w toku uczenia się programowanego zależy od sposobu konstruowania programu. Gagne i Dick (1962), Taber o Glaser (1962), Hudgins (1960),Taylor, Faust (1952) sygnalizują, iż efekt transferu może zależeć od sposobu opanowywania czynności początkowej (uczenie się w grupie lub indywidualnie). Należy również przypuszczać, że wiele czynników oddziaływujących na efektywność uczenia się decyduje o wielkości i kierunku przeniesienia wprawy (Palermo, 1962). Wpływ wielu z tych czynników nie był sprawdzany eksperymentalnie w warunkach właściwych badaniu transferu, a jeżeli był nawet badany, to w bardzo ograniczonym zakresie, nie upoważniającym do wyciągania wniosków ogólnych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.