Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Reakcja „podążania za”

Fakt, że przedmiot, który ma wywołać reakcję „podążania za”, musi być podstawiony młodemu osobnikowi w odpowiednim okresie życia, jak i to, że reakcje te wytwarzają się bardzo szybko i utrzymują się bardzo długo bez powtarzania, jest szczególnie interesujący dla psychologa. Potwierdza bowiem pogląd, iż wczesne doświadczenia osobnika mają ogromny wpływ na jego późniejsze zachowanie. Należy sądzić, że pewne reakcje człowieka dorosłego zdeterminowane są w bardzo wczesnym okresie jego życia i są oparte na mechanizmach podobnych do tych, na których bazuje reakcja „podążania za”. Niektórzy uważają, iż tego rodzaju reakcje mogą występować u niemowlęcia w okresie do 6 miesięcy. Swoją opinię opierają na tym, że jest to okres, w którym po raz pierwszy obserwuje się reakcje lękowe, związane z określonymi bodźcami zewnętrznymi. Jak już wspominaliśmy, z badań przeprowadzonych na ptakach wynika, że reakcję „podążania za” można najłatwiej wytworzyć w okresie poprzedzającym wystąpienie reakcji lękowych. Zdaniem White’a takich „krytycznych” okresów może być w rozwoju dziecka więcej. Wykrycie tych okresów i poznanie mechanizmów wywołujących te reakcje pozwoliłoby lepiej kierować kształtowaniem osobowości człowieka.

Pomimo wielu wnikliwych badań poświęconych reakcji „podążania za” brak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jaką rolę odgrywają w niej czynniki genetyczne, a jaką ćwiczenie? Coraz częściej uważa się, że jest to rodzaj uczenia się odmienny od uczenia opartego na skojarzeniach. Badania dotyczące reakcji „podążania za” wskazują bowiem na inne prawidłowości niż te, które się obserwuje w znanych formach uczenia się. Argumenty przemawiające za taką interpretacją przytaczane są i omawiane przez kilku autorów (Haber, 1967).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.