Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Postawy dzieci wstępujących do szkoły

Wejście dziecka w nowe, niezmiernie złożone środo w i s k o szkolne oznacza dla niego również konieczność nawiązania kontaktów z grupą rówieśników. Szkoła staje się zatem dla dziecka nie tylko miejscem, gdzie „pobiera” ono naukę, ale i, środowiskiem, w którym się ono coraz bardziej uspołecznia.

Poza szkołą i poza rodziną oraz instytucjami wychowania pozaszkolnego zaczyna też działać na dziecko coraz intensywniej szersze otoczenie, zarówno poprzez tzw. dobra kulturalne, wśród których ogromną rolę odgrywa książka, film, telewizja, jak i poprzez przypadkowe i niezamierzone wpływy ludzi, sytuacji, życia ulicy.

Wśród wielkiej różnorodności czynników działających na dziecko w tym nowym stadium jego rozwoju znaczenie szkoły jako instytucji kształcącej i wychowującej jest szczególnie istotne dzięki temu, iż jest to oddziaływanie systematyczne, długotrwałe i łączące przekazywanie wiedzy z ćwiczeniem funkcji psychicznych i ukierunkowanym kształtowaniem osobowości.

Na ogół postawy dzieci wstępujących do szkoły są w stosunku do niej i do zadań ucznia w pełni pozytywne. Jednakże -jak już mówiliśmy – znacznej grupie dzieci przystosowanie do wymagań szkoły i funkcjonowanie w niej nie przychodzi łatwo. Co więcej, jeśli trudności te nie zostaną przezwyciężone u progu szkoły lub w pierwszych latach pobytu w niej, w dalszych klasach pogłębiają się, wypaczając rozwój dziecka. ‚

Szkoła funkcjonuje prawidłowo, jeśli zapewnia właściwe tempo rozwoju grupie dzieci o rozwoju przyspieszonym, jeśli grupie nienadążają- cych ojganizuje prostowanie istniejących zaburzeń i opóźnień oraz zapobiega powstawaniu nowych, a dzieciom o rozwoju normalnym zapewnia dalszy harmonijny i wszechstronny rozwój.

Rola zatem naturalnego środowiska rodzinnego oraz środowiska szkolnego w rozwoju dziecka jest doniosła, a właściwe nim kierowanie jest możliwe tylko przy ich współdziałaniu.

Warunki życia dziecka, rozumiane jako istnienie lub brak w otoczeniu bodźców rozwojowych dostosowanych do jego możliwości percepcyjnych, formy opieki, jaką zapewnia mu środowisko rodzinne lub opiekuńcze (jeśli dzieci z różnych przyczyn oddzielone są od rodziny) oraz poziom dydaktyczno-wychowawczej pracy szkoły – oto czynniki różnicujące poziom rozwoju dzieci. Przy czym oddziaływanie tych złożonych grup czynników waży nie tylko na zasobie wiedzy lub poszczególnych funkcjach czy umiejętnościach, ale’ i na ogólnej zdolności intelektualnej. Liczne badania nad istotą zdolności ogólnej i dociekania, w jakim stopniu jest ona wrodzona, a w jakim nabyta, wskazują na jej zależność od wielu czynników uwikłanych w środowisku. Z badań tych wynika, iż indywidualny rozwój jednostki stanowi tylko część wydobytych przez środowisko, a potencjalnie zawartych w niej możliwości (Bernard, 1965, s. 219). Określany bywa według wystandaryzowanych wskaźników rozwoju jako tzw. wiek niektórych funkcji organizmu i psychiki (patrz rys. 45 i 46).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.