Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

POGLĄDY KONORSKIEGO

Poglądy J. Konorskiego na uczenie się bardzo odbiegają od koncepcji beha- wiorystycznych, reprezentowanych przez Skinnera. W przeciwieństwie do badań Skinnera, celem badań podejmowanych przez Konorskiego jest poznanie fizjologicznych mechanizmów uczenia się i wyjaśnienie za pomocą nich zachowania się osobnika i jego przeżyć psychicznych. W próbach wyjaśnienia mechanizmów leżących u podstaw różnych form zachowania, Konorski duże znaczenie przypisuje odruchom warunkowym.

Wśród autorów, których poglądy omawiane są w tym rozdziale, Konorski zasługuje na specjalną uwagę, gdyż jako pierwszy z badaczy wykazał on, że odruch warunkowy klasyczny nie wyjaśnia w całości zachowania osobnika.

W badaniach nad odruchami warunkowymi, prowadzonych wspólnie z Millerem w latach dwudziestych, autorzy wskazali nową formę warunkowania, w wyniku której bodziec nabiera właściwości wywoływania aktu ruchowego. Ten nowy rodzaj odruchu, obecnie nazywany odruchem warunkowym instrumentalnym, Konorski i Miller nazwali odruchem warunkowym drugiego typu, w odróżnieniu od odruchu klasycznego, który nazwano odruchem warunkowym pierwszego typu.

Konorski i Miller opracowali również procedurę eksperymentalną pozwalającą na wytwarzanie odruchów drugiego typu. W odróżnieniu od procedury stosowanej przez Skinnera, przy omawianej metodzie nie czeka się na spontaniczne wykonanie przez zwierzę pożądanej reakcji, lecz wzmacnia się reakcje bierne. Warunkowanie instrumentalne wyjaśnia liczne aspekty zachowania, których nie można było zrozumieć odwołując się do warunkowania klasycznego. Zwrócenie nań uwagi odegrało więc niezmiernie ważną rolę w rozumieniu zachowania dowolnego osobnika. Odruch instrumentalny obecnie uważany też jest niemal powszechnie za jedną z podstawowych form uczenia się.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.