Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Podłoże depresji wełdug Seligmana – kontynuacja

Bezradność, jaką przejawiają w laboratorium studenci cierpiący na lekką depresję, można zmniejszyć, pozwalając im wiele razy doświadczyć powodzenia (Klein i Seligman, 1976). Opracowuje się także procedury terapeutyczne oparte na modelu wyuczonej bezradności, przeznaczone dla osób z poważniejszą depresją. Stwierdzono, iż kilka technik, podobnych do wprowadzonych przez Wolpego, jest obiecujących, na przykład ćwiczenia osób z depresją w przejawianiu większej asertywności (Taulbee i Wright, 1971) lub wykonywanie serii zadań wymagających stopniowo coraz większego wysiłku (Burgess, 1968). Istotą skutecznej terapii jest, według Seligmana, przywrócenie osobom cierpiącym na depresję poczucia efektywności: należy sprawić, aby przekonali się, że poprzez własne zachowanie mogą mieć wpływ na osiągane wyniki.

Albert Bandura również podziela pogląd, że zasady uczenia się wystarczą, aby wyjaśnić i przewidywać zachowanie i zmiany zachowania. Jednakże nie zgadza się on z tymi koncepcjami osobowości opartymi na teorii uczenia się, które podstawowe twierdzenia wyprowadzają wyłącznie z wyników badań pojedynczych organizmów w bezosobowym środowisku lub przedstawiają zachowanie człowieka jako poddające się biernie wpływom środowiskowym. Przypomina, że ludzie są zdolni do myślenia i autoregulacji, dzięki czemu mogą nie tylko być kształtowani przez środowisko, lecz także oddziaływać na nie. Ponadto wiele aspektów funkcjonowania osobowości wiąże się z interakcją jednostki z innymi ludźmi, toteż adekwatna teoria osobowości musi uwzględniać kontekst społeczny, w którym dane zachowanie zostało pierwotnie przyswojone i utrzymuje się nadal. Tak więc Bandura dąży do rozszerzenia i zmodyfikowania tradycyjnej teorii uczenia się, formułując zasady uczenia się społecznego. Według jego słów:

Teoria uczenia się społecznego stara się wyjaśnić zachowanie człowieka w kategoriach ciągłej wzajemnej interakcji między determinantami poznawczymi, behawioralnymi i środowiskowymi. W tym procesie wzajemnego determinizmu zawarte są zarówno możliwości wpływania przez ludzi na swój los, jak i granice kierowania sobą. Ta koncepcja funkcjonowania człowieka ani nie sprowadza ludzi do roli bezsilnych obiektów sterowanych przez siły środowiskowe, ani też nie przyjmuje, że mają oni całkowitą swobodę działania i mogą stać się tym, czym zechcą. Człowiek i jego środowiska są czynnikami determinującymi siebie nawzajem (1977b, s. VII).

Bandura odbył studia podyplomowe z zakresu psychologii klinicznej na Uniwersytecie Iowa, gdzie uzyskał doktorat w 1952 roku. Na Uniwersytecie Iowa silna była tradycja hullowska. W skład jego grona profesorskiego wchodzili między innymi Kenneth Spence, Judson Brown i Robert Sears, którzy uzyskali doktoraty w Uniwersytecie Yale: wszyscy wnieśli znaczy wkład w rozwój teorii Hulla. Następnie, po odbyciu rocznego stażu klinicznego, Bandura objął w 1953 roku stanowisko w Uniwersytecie Stanfordzkim, gdzie obecnie jest profesorem nauk społecznych. Był dziekanem Wydziału Psychologii na Uniwersytecie Stanfordzkim, a w 1974 roku został wybrany na przewodniczącego Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.