Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Kształcenie otwarte

Koncepcja kształcenia otwartego, zapoczątkowana w Anglii, jest jeszcze jedną próbą zerwania z metodą nauczania grupowego. Podobnie jak metoda Montessori czy metoda stosowana w wolnych szkołach, stawia sobie za cel zindywidualizowanie nauczania. Podejścia te różnią się jednak sposobami osiągania tego celu. Kształcenie otwarte bardziej przypomina metodę Montessori niż wolną szkołę. Podstawowe założenia i twierdzenia dotyczące uczniów i uczenia się są niemal takie same jak w metodzie Montessori. Tak więc zakłada się tu, że uczniowie chcą się uczyć, że są do tego zdolni, i że są wolni jedynie wówczas, gdy osiągną wiedzę i umiejętności, które umożliwiają im naukę bez bezpośredniego nadzoru ze strony nauczycieli. A zatem kształcenie otwarte charakteryzuje się ustrukturalizowanym środowiskiem uczenia się z dokładnie określonymi celami dydaktycznymi oraz zorganizowanymi doświadczeniami w zakresie uczenia się, z góry zaplanowanymi i przygotowanymi przez nauczycieli. Przypominałoby to do złudzenia tradycyjne podejście do nauczania, gdyby nie pewien dodatkowy czynnik o decydującym znaczeniu różnicującym: uczniowie nie robią tego samego -w identyczny sposób i w tym samym czasie, a także to oni, nie nauczyciele, odgrywają tu główną rolę. W metodzie tej nauczyciele organizują i stwarzają odpowiednie sytuacje związane z uczeniem się (zdarzenia i materiały), dające do wyboru uczniom różne możliwości zarówno pod względem tego, czego mogą się uczyć, jak i tego, jakie podejście mogłoby być zastosowane.

Spójrzmy na listę cech, typowych dla klas z kształceniem otwartym. Osiem charakterystycznych cech kształcenia otwartego Listę tę przygotowali Walberg i Thomas (1972) na podstawie szerokiego przeglądu literatury poświęconej kształceniu otwartemu, wywiadów z nauczycielami i wizytacji w ponad czterdziestu klasach kształcenia otwartego w USA i Wielkiej Brytanii39.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.