Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

ILORAZ DETERIORACJI

Zaburzenia i upośledzenie umysłowe, zwykle wyraźnie widoczne w późnym wieku starczym, nie pojawiają się nagle, chociaż w pewnych warunkach społeczne przystosowanie może ulec gwałtownemu pogorszeniu. Obniżenie możliwości intelektualnych ujawnia się zwykle stopniowo i kumuluje się, lecz zjawisko to może wynikać z niedoskonałości metody przekrojowej. We wczesnym okresie dojrzałości można już zauważyć pewne objawy obniżania się zdolności intelektualnych, szczególnie w zakresie pamięci bezpośredniej, skomplikowanej lub szybkiej pracy umysłowej, myślenia twórczego, abstrahowania, generalizacji i zdolności dostrzegania związków między zjawiśkami. Jedną z metod określania tego obniżenia jest pomiar różnicy między wydajnością funkcji intelektualnych „niepodatnych” i „podatnych” na wpływ wieku. Wechsler wprowadza iloraz deterioracji I.D (Deterioration Quotient), określając go następująco:

Człowiek 60-letni, który uzyskuje 45 punktów w czterech testach o niezmiennych rezultatach i 28 w czterech testach o zmiennych wynikach, wykazuje ogólny spadek równy 17, tj. 38% w stosunku do oceny uzys- kanej w testach o niezmiennych wynikach. Otrzymany iloraz znacznie przewyższa średni iloraz przewidywany dla ludzi 60-letnich, który wynosi 18%. Pozwala to przypuszczać, iż w tym przypadku pogorszenie się inteligencji zachodzi nie tylko wskutek normalnego procesu starzenia się. Zgodnie z danymi Wechslera, człowiek 30-letni wykazuje 5% spadku możliwości intelektualnych. W latach sześćdziesiątych spadek ten dochodzi do 18%. Ostatnio Wechsler zastosował nową metodę obliczania, przy której wskaźnik „zero” oznacza, iż obniżenie inteligencji następuje normalnie wraz z wiekiem. Zasada obliczania jest analogiczna do poprzedniej. W praktyce niektórzy ludzie wykonują lepiej testy o zmiennych wynikach, ponieważ pewne osoby posiadają płynność werbalną i myślą szybko, a inne są praktyczne, ostrożne i wytrwałe. Ze względu na to, że nawet u młodych osób, nie wykazujących odchyleń od normy, różnice między ocenami w testach o niezmiennych i zmiennych wynikach mogą być dodatnie lub ujemne – prawidłowa ocena stopnia obniżenia inteligencji musi być dokonywana z dużą ostrożnością. Ujemna różnica nie ma znaczenia i wskazuje na błąd pomiaru. Badanie za pomocą testów Wechslera, często stosowane, zwłaszcza w psychologii klinicznej, wymaga wysokich kwalifikacji psychologa. Oceny powinny być dokonywane tylko przez doświadczonych i dbbrze wyszkolonych psychologów klinicznych.

Już od pewnego czasu powstał projekt mierzenia obniżania się poziomu intelektualnego (7 – 10). W roku 1930 spadek ten mierzono ustalając różnicę między dawnym maksymalnym poziomem inteligencji (w młodości) a poziomem aktualnym. Maksymalny poziom osiągnięty w młodości mierzony był za pomocą testu Słownika, który wymagał jedynie podania znaczenia słów (bywają także inne metody pomiaru słownictwa).

Aktualny poziom mierzony był różnymi testami, uwzględniającymi uczenie się i szybkość pracy umysłowej – odczytywanie szyfrów, pamięć bezpośrednia, test labiryntu i uczenie się mechaniczne. Różnice między uzyskiwanymi ocenami dawały wskaźnik obniżania się inteligencji. W rozwoju człowieka aż do wczesnej dojrzałości słownik oraz zdolność myślenia i uczenia się wykazywały wzrost (przy zapewnieniu właściwych warunków rozwoju). W okresie dojrzałości, w wieku średnim i późniejszym – słownik pozostaje mniej wię- inteligencja niewerbalna (czas normowany)

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.