Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Formułowanie celów ogólnych i szczegółowych

Bez względu na to, ile niepowodzeń ktoś miał ir przeszłości, bez względu na jego pochodzenie, kulturę, kolor skóry czy poziom ekonomiczny, nie będzie mu się wiodło, o ile nie zdoła w jakiś sposób odnieść pierwszego sukcesu w jakiejś ważnej sferze swego życia.

Jak przypominasz sobie z nieco ogólnych rozważań w rozdziałach I. i 2., naszym głównym, długoterminowym celem jest to, żebyśmy potrafili skutecznie wywoływać pożądane zmiany w żachowaniu uczniów. Powiedzieliśmy, że kształcenie oznacza zmianę, a żeby zachodziła ona w sposób pożądany, musimy spowodować, aby dzieci należycie skupiały uwagę na tym, czego mają się nauczyć. W tym celu musimy rozumieć związek między przyczyną a skutkiem w zachowaniu ludzkim, i musimy odróżniać opis od wyjaśnienia. 43

Jest dla nas istotne na co dzieci uważają, ponieważ – jak przekonaliśmy się w «rozdziałach 1. i – uczą się one tego. na czym skupiają uwagę Musimy pamiętać, że to, na czym w wyniku naszych oddziaływań skupiają uwagę, jest tylko względnie i w przybliżeniu prawdziwe. Jednocześnie, dla nauczania i uczenia się ważna jest szczegółowa analiza określająca, czego dzieci powinny się nauczyć, tj. na czym powinny skupiać swą uwagę.

W rozdziale 3. zaczynani) zapoznawać się ze szczegółowymi aspektami pierwszego poważnego zagadnienia, wobec którego musimy stanąć jako nauczyciele: „Czego chcę od moich uczniów – czego mają się oni nauczyć?”

Obecnie skierujemy naszą uwagę na opanowanie specyficznych umiejętności niezbędnych do sporządzania opisów zadań, tj. rozkładania rozległych dziedzin dociekań na szczegółowe, opisowe stwierdzenia określające, czego uczeń ma się nauczyć. Stwierdzenia te noszą nazwę celów ogólnych bądź celów szczegółowych. Ponieważ nabywanie umiejętności często wymaga więcej ćwiczeń niż inne rodzaje uczenia się, przeto rozdział 3. zawiera więcej, zadań kontrolnych (umożliwiających ćwiczenie się w tych umiejętnościach) niż inne rozdziały.

Wszelkie cele dydaktyczne dotyczące uczenia się w szkole można opisać w kategoriach hierarchicznie uporządkowanego schematu klasyfikacyjnego, zwanego taksonomią celów kształcenia. Z pomocą tej taksonomii można sklasyfikować trzy główne typy zachowania ludzkiego, obejmujące wszelkie rodzaje zachowań istotne dla szkolnego uczenia się: I) poznawcze czyli „myślące” formy zachowania, 2) zachowania emocjonalne, tj. postawy, przekonania, wartości, 3) zachowania psychomotoryczne, czyli ruchy ciała.

Aczkolwiek dla wygody te trzy sfery zwykle rozpatruje się oddzielnie, to jednak każde zachowanie zawiera komponenty pochodzące ze wszystkich sfer, nie tylko z tej, do której dogodnie było je zaliczyć, a poszczególne sfery w dużym stopniu zachodzą na siebie. Jedynie ze względu na dominująćy charakter pewnych elementów można dane zachowanie zaliczyć do określonej sfery. W przypadku sfery poznawczej i psychomotorycznej najważniejsze jest pytanie: „Czy uczeń potrafi to wykonać?” Dla sfery emocjonalnej brzmi ono następująco: „Czy uczeń chce to wykonać?” Chociaż sfery te jedynie w przybliżeniu wyznaczają dziedzinę zachowania, to jednak mogą one pomóc nam względnie ściśle określić to, czego chcemy, żeby uczyli się nasi uczniowie. Dopóki jednak nie wiemy tego jasno i dokładnie, dopóty następne pytanie: „W jaki sposób mogę po- 44 móc uczniom uczyć się?” pozbawione jest sensu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.