Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Czynnik siły układu nerwowego w zakresie pobudzenia

Pomijając na razie pytanie o konkretne, neurofizjologiczne mechanizmy tych rozbieżności, podkreślamy tylko ogólne znaczenie opisanego faktu dla problemu charakteru związków korelacyjnych między przejawami siły układu nerwowego. Mieliśmy już okazję zauważyć, że te zależności, częściej aniżeli się przypuszcza, są krzywoliniowe niż prostoliniowe (zob. Palej i in., 1966). Jeszcze wcześniej do analogicznego wniosku doszła na podstawie badań typów wyższych czynności nerwowych zwierząt , E. P. Kokorina (1963).

Jedną z przyczyn takiej krzywoliniowości jest czasami sam czynnik siły układu nerwowego w zakresie pobudzenia, ponieważ od poziomu tej właściwości zależy znak korelacji. Naturalnie, kiedy w podobnych przypadkach korelację prostoliniową oblicza się na podstawie wszystkich badanych, to powstaje wartość nieznacznie odbiegająca od zera. Jak widać z tabeli 2, taki rezultat otrzymano we wszystkich, prócz jednego, przypadkach. Wszystko to stwarza podstawy do postawienia pytania o swoistość samej struktury korelacyjnej cech, w zależności od właściwości siły pobudzenia.

W końcu czwarte pytanie dotyczy istoty i funkcji siły układu nerwowego. W ostatnich latach zebrano znaczną liczbę danych charakteryzujących naturę określonej właściwości neurodyna- micznej jako czynnika różnic indywidualnych. Największą zasługę w tym zakresie odniosły badania przeprowadzone w laboratorium B. M. Tiepłowa. Jednak w nagromadzonym materiale eksperymentalnym istnieje obecnie wiele danych, które wydają się sprzeczne lub trudne do wyjaśnienia. Na niektóre z nich zwrócił już uwagę W. D. Niebylicyn (1966), np. na korelacje między refe- rentymi przejawami siły pobudzenia i wskaźnikami odnoszącymi się uprzednio do ruchliwości (przeróbka sygnałowego znaczenia bodźców, hamowanie następcze). Tu również można odnieść fakty dotyczące skrajnych różnic między zwierzętami z „silnym” i „słabym” typem układu nerwowego w zakresie czasowej charakterystyki procesów regeneracyjnych, fakty dotyczące specyfiki cech dominanty związanych z siłą pobudzenia, zbieżności w stylu działalności między „słabymi” i „powolnymi”, między „silnymi” i „ruchliwymi”, przeciwstawnych danych będących wynikiem związku siły z labilnością itd. W ten sposób szczególnej aktualności nabiera problem teoretyczny dotyczący istoty siły układu nerwowego, pojęcia, które mogłyby wyjaśnić zarówno poprzednio, jak i nowo uzyskane w badaniach eksperymentalnych dane.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.