Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

CHARAKTERYSTYCZNE BADANIA I METODY BADAWCZE LEWINA CZ. II

Dobry przykład stanowią badania wynikające z lewinowskiej koncepcji systemów napięciowych. Jak pamiętamy, wewnętrzno-osobista sfera osobowości składa się z wielu regionów czy komórek. Każda komórka jest oddzielona od sąsiednich komórek granicami, których główna właściwość polega na stawianiu oporu, przenikaniu energii z danej komórki do komórek z nią sąsiadujących. Granice mogą być silniejsze lub słabsze, co powoduje, że dany region może komunikować się łatwiej z jednym regionem niż z innym. Oznacza to, że gdy potrzeba lub zamiar zwiększy poziom napięcia w danej komórce, to energia może łatwiej przechodzić do tego z sąsiednich regionów, którego granica jest słabsza, niż do tego, którego granica jest silna. Tak mówi teoria. Jak można ją sprawdzić w tyglu badania empirycznego?

Lewin obmyślił następującą strategię eksperymentalną (1935a, s. 180-193). Przypuśćmy na przykład, że damy dziecku sposobność zbudowania czegoś z klocków. Można powiedzieć, że u dziecka został wzbudzony zamiar wybudowania domu. Jak pamiętamy, zamiar jest skoordynowany z regionem wewnętrzno-osobistym w stanie napięcia. Zanim dziecko będzie miało możność ukończyć to zadanie i w ten sposób rozładować całkowicie napięcie, przerywamy mu i dajemy inny materiał do zabawy, na przykład plastelinę. Wzbudzamy w dziecku inny zamiar, na przykład ulepienia konia, co w teorii oznacza, że drugi region wewnętrzno-osobisty zostaje wprawiony w stan napięcia. Dziecku pozwala się zrealizować ten drugi plan. Następnie daje się mu sposobność powrotu do nie ukończonego zadania polegającego na zbudowaniu domu z klocków. Jeśli nie podejmie przerwanego zadania, oznacza to, że napięcie w pierwszym systemie zostało rozładowane przez wykonanie drugiego zadania. Jeśli natomiast dziecko podejmie przerwane zadanie, świadczy to, że napięcie w systemie budowania z klocków nie zostało zredukowane przez ukończoną czynność lepienia konia z plasteliny. Inaczej mówiąc: czynność ukończenia nie ma żadnej wartości substytucyjnej {substitute value) w stosunku do czynności przerwanej. Oba te wyniki można przedstawić za pomocą modeli (rysunek 11-30).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.