Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

BADANIA NAD DOJRZEWANIEM

Za pomocą różnych metod, jak: wykluczanie czy znaczne ograniczanie możliwości ćwiczenia, bądź właśnie wprowadzanie specjalnych ćwiczeń w celu ewentualnego przyspieszenia występowania jakichś zachowań się, śledzenie rozwoju osobników o takich samych zadatkach dziedzicznych przy różnych oddziaływaniach zewnętrznych (lub odwrotnie), porównywanie sekwencji rozwojowych w różnych kulturach itp. – zdołano już zebrać bogaty i interesujący, choć nie zawsze jednoznaczny, często zatem niejednakowo przez różnych badaczy interpretowany materiał.

Interesujący eksperyment W. W. C r u z e g o, dotyczący rozwoju reakcji dziobania u kurcząt, przytacza D. O. Hebb (1973, s. 200-201). „Niektóre pisklęta zaczynały dziobanie po upływie jednego dnia od wyklucia się z jaja, inne były trzymane w ciemności i karmione z ręki od 1 do 5 dni, zanim zaczęły dziobanie”. Rysunek 4, przedstawiający wyniki tych badań, wskazuje na dwie zależności: „im starsze pisklę, tym dziobanie jest dokładniejsze bez jakiejkolwiek praktyki (np. krzywa dla grupy trzydniowej zaczyna się na niższym poziomie błędów niż dla grupy dwudniowej): jednakże uwidacznia się również wpływ praktyki, ponieważ grupa trzydniowa początkowo popełnia więcej błędów niż grupa jedno- lub dwudniowa w trzecim dniu życia”.

W innych badaniach nad zwierzętami stwierdzono, że wykluczenie na jakiś czas możliwości ćwiczenia czy nabywania doświadczeń nie przeszkadza rozwojowi poszczególnych funkcji. W znanych eksperymentach

L. Carmichaela umieszczano embriony salamandry w okresie, gdy normalnie rozwijają się u nich ruchy pływania, w roztworze chloretonu, który hamował wszelkie ruchy (nie szkodząc poza tym organizmowi): gdy po pewnym czasie przeniesiono embriony do zwykłej wody – pływały nie gorzej od embrionów z grupy kontrolnej, które mogły przez cały ten czas poruszać się swobodnie. A więc funkcja pływania rozwija się u tych stworzeń w wyniku dojrzewania28. W innych badaniach okazało się jednak, że pozbawienie zwierzęcia normalnych doświadczeń środowiskowych przez długi okres czasu (przekraczający tzw. okres krytyczny) może zahamować lub trwale uszkodzić rozwój danej funkcji. Tak np. niemowlęta szympansa, izolowane zbyt długo od normalnych podniet dotykowych, mają upośledzone uczenie się kinestetyczne: chowane zbyt długo w ciemności’- nie umieją „fiksować” wzrokiem, rozpoznawać znanych przedmiotów, nie reagują też mruganiem powieki na zagrażający bodziec. Świeżo wyklute kurczęta, izolowane od kury dłużej niż 10 dni, nie reagują na jej wołanie: gdy nie pozwala się im dziobać przez więcej niż 8 dni — nie dziobią ziarna, itp. (Ausubel, 1958, s. 83 – 87).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.