Dobry psycholog z Wrocławia. Sprawdzona pomoc psychologiczna. Zadzwoń!

Analiza treści

Metoda ta polega na utworzeniu zbioru kategorii, za których pomocą można klasyfikować, a następnie zliczać wypowiedzi pacjenta. W swym pionierskim badaniu Porter (1943) stworzył podstawy wielu późniejszych prac nad kategoryzacją nagranych wywiadów terapeutycznych. Stwierdził on, że ta metoda analizy daje rzetelne wyniki. W innym wczesnym badaniu, przeprowadzonym przez ucznia Rogersa (Raimy, 1948), zanalizowano zmiany, jakie zachodzą podczas psychoterapii w ustosunkowaniu się do samego siebie. W tym celu Raimy wyróżnił następujące kategorie: pozytywny lub aprobujący stosunek do siebie, negatywny lub dezaprobujący stosunek do siebie, ambiwalentny stosunek do siebie, niejasny stosunek do siebie, wypowiedzi dotyczące obiektów zewnętrznych i innych ludzi oraz pytania. Przepisane nagrania dotyczące 14 przypadków, z których każdy obejmował od 2 do 21 wywiadów, zostały skategoryzowane i posortowane według powyższych sześciu kategorii, a następnie policzono, ile poszczególnych kategorii wypowiedzi występuje w kolejnych stadiach terapii.

Stwierdzono, iż na początku terapii u klientów przeważał dezaprobujący lub negatywny stosunek do siebie, a wraz z zaawansowaniem terapii zachodziły wahania w samoakceptacji i wzrastała ambiwalencja. Pod koniec psychoterapii u tych klientów, u których stwierdzono poprawę, przeważały stwierdzenia wyrażające aprobatę dla siebie. Natomiast klienci, u których nie stwierdzono poprawy, w dalszym ciągu mieli wobec siebie stosunek ambiwalentny lub dezaprobujący. Podobne wyniki uzyskali inni badacze (Snyder, 1945: Lipkin, 1948: Seeman, 1949).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.